Global menu

Our global pages

Close

Prawo konsumenckie UE – dyrektywy oparte na metodzie harmonizacji minimalnej

  • Poland
  • Competition, EU and Trade

01-02-2012

 – wprowadzenie i wyrok TS z 14.03.1991 r. w sprawie C-361/89 Postępowanie karne v. Patrice Di Pinto

Prezentowany wyrok TS w sprawie 361/89, Di Pinto, w którym uznano, że krajowe przepisy implementujące dyrektywę 85/577/EWG w sprawie ochrony konsumentów, w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa, mogą rozszerzyć ochronę przyznaną konsumentom także na przedsiębiorców, dotyczy zarówno charakteru dyrektyw konsumenckich opartych na metodzie harmonizacji minimalnej, jak i możliwości podniesienia poziomu ochrony w czasie krajowego procesu implementacji.

Wprowadzenie

Prezentowany wyrok TS dotyczy dopuszczalności podniesienia krajowego poziomu ochrony w obszarze umów zawieranych w nietypowych okolicznościach (tj. poza lokalem przedsiębiorstwa; w drodze akwizycji/marketingu bezpośredniego) przez objęcie ochroną – poza konsumentami – także przedsiębiorców. Trybunał Sprawiedliwości potwierdził, że art. 8 dyrektywy 85/577/EWG w sprawie ochrony konsumentów, w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa, pozostawia państwom swobodę implementacyjną wprowadzenia korzystniejszych rozwiązań prawnych od tych przewidzianych w niniejszej dyrektywie. Dyrektywa 85/577/EWG – jak większość dyrektyw konsumenckich przyjmowanych w latach 80. i 90. XX w. – została oparta na metodzie harmonizacji minimalnej. Metoda harmonizacji minimalnej zakłada – co do zasady – że przepisy dyrektywy unijnej zawierają pewne minimalne standardy regulacji (np. co do poziomu ochrony), a państwa członkowskie mogą ustanowić w prawie krajowym przepisy bardziej restrykcyjne od przepisów zawartych w danej dyrektywie. Tym samym francuskie przepisy implementujące dyrektywę 85/577/EWG mogły szerzej ukształtować krąg podmiotów chronionych przez jej reżim, tj. rozszerzyć ochronę także na rzecz przedsiębiorców – kwestie te pozostawały bowiem poza zakresem zastosowania dyrektywy 85/577/EWG.

Niemniej jednak TS jednocześnie stwierdził, że przedsiębiorcy – zawierający umowy poza lokalem przedsiębiorstwa – nie korzystają z ochrony przewidzianej reżimem samej dyrektywy 85/577/EWG. Należy stwierdzić, że jest to generalna prawidłowość w dyrektywach chroniących konsumentów. Dyrektywy konsumenckie odnoszą się zazwyczaj do osoby fizycznej, która działa w celach niezwiązanych z działalnością handlową, gospodarczą, zawodową, rzemieślniczą, czy też zawodem, handlem lub wolnym zawodem. Tym samym większość dyrektyw konsumenckich obejmuje zakresem ochrony tylko osoby fizyczne, których działalność nie jest działalnością profesjonalną. Co ciekawe, niektóre dyrektywy konsumenckie w ogóle nie przewidują definicji konsumenta. Ponadto, dyrektywy konsumenckie zawierające definicję legalną konsumenta oparte są na założeniu ochrony pewnej kategorii interesów, dlatego definicja taka ma zmienną treść w zależności od celu, jakiemu dana dyrektywa służy.

Podsumowując, judykatura TS zajmuje zasadniczo restryktywne stanowisko wykluczające możliwość rozszerzania definicji konsumenta – a tym samym ochrony przewidzianej w danej dyrektywie konsumenckiej – także na profesjonalistów, nawet gdy działają poza granicami swojej działalności gospodarczej, czy też na osoby prawne. Inaczej jest wszakże w przypadku rozszerzania zakresu podmiotowego ochrony w prawie krajowym w procesie implementacji, co wynika z charakteru metody harmonizacji minimalnej – jeżeli na takiej oparta jest dana dyrektywa konsumencka.

Pełna treść artykułu jest dostępna tutaj.

Źródło: Aleksandra Kunkiel-Kryńska, Europejski Przegląd Sądowy, luty 2012 r.

For more information contact

< Go back

Print Friendly and PDF
Subscribe to e-briefings